Wat mogen ze van jou verprutsen?

Afgelopen vrijdag was het Complimentendag, dat zette me aan het denken over hoe ik zelf met complimenten omga… Geef ik ze voldoende? Ben ik blij als ik ze krijg? Sta ik er voor open of wuif ik ze weg? Meen ik ze als ik ze geef? Gelóóf ik ze als ik ze krijg?

In de opvoeding van je kinderen spelen complimenten als het goed is een grote rol. Ik ben altijd vol bewondering voor ouders die met heel creatieve complimenten voor de dag komen. Want zie er maar eens op te komen, wanneer je haast hebt en geduld is niet één van je grootste talenten. Wat zeg je tegen je zoontje als je langs de lijn staat bij het voetbalveld, en hij de zoveelste prachtige kans weet te verprutsen. Zien we dan zijn geweldige andere capaciteiten nog? Een mooi filmpje vind ik altijd Pietertje in de Calvé-reclame, hij vond gelukkig zijn eigen talent…

Op de school van mijn jongste twee werken ze met het programma De Vreedzame School om kinderen te laten ervaren hoe fijn het is om in een positief sociaal en moreel klimaat op te groeien, waarin ze zich gezien en gekend weten, en waarin ze leren om met aardigheid en respect met anderen om te gaan. Fantastisch vind ik dat.

Een van de manieren waarop dit vormgegeven wordt is doordat de leerkracht tijdens de begroeting ’s morgens, met een handdruk, één van de kinderen een gouden munt in de hand stopt. De afspraak is dat degene die de munt krijgt een hele dag lang alleen maar positief mag omgaan met zijn klasgenootjes: complimentjes geven, helpen, ondersteunen.  Aan het einde van de dag wordt met iedereen samen gekeken of het is opgevallen wie de munt die dag gekregen had.

Het is erg leuk om te zien hoeveel effect dat heeft. Ik merk het heel goed aan mijn dochter, die me af en toe met hele lieve positieve opmerkingen verrast. En ook ik merk dan hoe heerlijk het is, hoe je ervan groeit als je gezien wordt, als je kind je laat merken dat je er toe doet…

Lukt het jou altijd om rustig en positief met je kinderen om te gaan? Om ze echte aandacht te geven? Hier zijn wat tips die misschien kunnen helpen:

  1. Heb je haast, ga dan zitten! (niet makkelijk, wel effectief)
  2. Gaat er iets mis, benoem het dan: ‘OK, zo gaat het niet werken…’
  3. Bespreek of het ook anders kan, ze hebben vaak verrassende oplossingen 😉
  4. Loopt het hoog op, maak dan even echt contact en geef je kind wat lieve aandacht
  5. Luister, geef ruimte en probeer je in je kind te verplaatsen
  6. Oordeel niet
  7. Besef dat je niet altijd een oplossing hoeft te geven
  8. Sta stil bij hoe erg het nou helemaal kan zijn?

Het helpt me dit lijstje er af en toe eens bij te pakken en ik ben benieuwd wat jij doet om de rust te bewaren of terug te krijgen? Om weer in de positieve en prettige sfeer terug te komen? Ik zou het fijn vinden als je hieronder je reactie wilt geven.

En als je mensen kent die hier heel goed in zijn, die hierover zouden willen meepraten, voel je vrij dit via e-mail of social media met hen te delen.

9 gedachten over “Wat mogen ze van jou verprutsen?

  1. Ingeborg

    Heidewietska,

    Wat een mooi blog heb je geschreven. Ik vind vooral de gouden munt een ontzettend goed idee. Wat een mooie manier om kinderen bewust te maken van hun eigen en elkaars gedrag!
    Ik vind het erg belangrijk dat kinderen echt gezien worden en dat ze elkaar echt zien, hoewel ik daar zelf in mijn lessen als brede school vakkracht al zo veel mogelijk aan doe kan het natuurlijk altijd beter. Ik ga er eens overna denken hoe ik het ‘gouden munt principe’ in kan zetten in mijn lessen. Leuk!

    Groetjes, Ingeborg

    Reageren
    1. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Dank je wel Ingeborg. Heerlijk om te lezen dat je een heel betrokken vakdocent bent! Volgens mij is dit, samen met liefdevolle ouders, dé basis voor kinderen om op te groeien tot mooie, respectvolle volwassenen.

      Reageren
    2. Murat

      Super leuk zeg! Inspirerend ook, ik laat Luna nog te weinig zelf doen….en ze is nu 11 jaar dus kan best! En ik ben benieuwd naar de blog die ze dan gaan beginnen! Kan niet missen met zo’n inspirerende en creatieve moeder!

      Reageren
  2. Janieke Duijf

    Hoi Heidewietska,

    Hier loopt altijd alles op rolletjes. Derek en ik zijn voorbeeld ouders en onze dames de liefste en charmanste prinsessen. Dussssssss….. Nee even zonder dollen je heet niet voor niets moeder (moe, meer moe, moeder). Wat mij wel veel helpt is kinderen zelf te leren nadenken.

    Situatie: Je kinderen komen thuis van school. Jij hebt natuurlijk de hele dag op je luie je weet wel de Libelle liggen te lezen. Ze komen alle drie met vragen of een verhaal en het liefst alle drie tegelijk. Ik denk dan al snel chaosss!! Jongens werkt dit? Ik kan nu niemand verstaan? Oh ja? We doen vandaag van jong naar oud! Als ze vragen hebben (meestal naar de bekende weg) retourneer ik de vraag met “wat denk je zelf”? Als ze het dan goed hebben, flinke pluim. Je ziet ze groeien. Het enige nadelige van deze methode is dat ze het ook bij jou gaan doen. Jaja, ik krijg hem vaak keihard terug (maar dat is niet erg). Ook als ze iets verkeerd zeggen, zoals “toen loopte ik op straat”. Even de zin fout herhalen en ze laten kiezen tussen het foute en het goede antwoord. Dus: “is het loopte of liep”. Als ze grote vraagstukken hebben: “Wat weet je er zelf al over?” Weer een compliment en dan pas helpen. Het motiveert ze echt om dingen zelf te gaan ontdekken, doen en verbeteren. Sara zegt bv. al als ik zeg “Ohh jij loopte op straat”, “neeeeeeheeee, liep” met een zucht, haha.

    Heerlijk om kinderen positief te stimuleren. En voor jezelf nadenken is echt veel leuker dan alles voorgekauwd te krijgen. Liefs, Janieke

    Reageren
    1. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Hi, Janieke, grappig inderdaad hè, dat het “ehm… wat denk je zelf?” zo’n eigen betekenis heeft gekregen. Want dat is wat je wilt, dat je kinderen hun eigen mening vormen en ervaring leren duiden. En als ze de vraag dan omkeren en ook op jou uitproberen, blijkt alleen maar dat ze het goed begrepen hebben 😉

      Leuk he, het het moe-moe-moederschap!

      Reageren
  3. Frank Lind

    Tja…ik heb eerlijk gezegd het idee dat de wereld al wat verder is dan die hierboven wordt beschreven. Inmiddels word ik juist een beetje vervelend van de ouders die hun kinderen complimenten geven over van alles en nog wat, waar je eigenlijk geen complimenten over zou moeten krijgen. Mijn kinderen accepteren dit gelukkig ook niet van mij, wat irreëel is moet worden benoemd, op een respectvolle manier, en wat reëel is moet worden gestimuleerd.

    We leven in een boeiende tijd van transitie en dat dwingt ons weer eens terug te keren naar enige eenvoud. Dus geen kunstmatige muntjes of andere vreemde oplossingen, maar terug naar gewoon aandacht, rust en vertrouwen geven aan onze kinderen. Met kinderen kun je ook gewoon rustig praten weet ik inmiddels en de hoeveelheid begrip en liefde die je dan terug krijgt is verpletterend.

    Mijn stelling is dat we ons zelf vaak in een stress helpen doordat we geen keuzes durven maken en dat onze kinderen daar vaak de dupe van zijn. We hebben kinderen, maar willen in onze vrije tijd ook nog naar het café met onze vrienden, we willen de laatste films en toneelvoorstellingen zien en ook nog 4 keer in de week sporten – naast een 60-urige werkweek. Ik ben zelf een fervente gebruiker van social media, ook zo’n aandachtspuntje, maar leg mijn telefoon en tablet gewoon weg als ik met mijn kinderen bezig ben. Wees gerust, twitter kan echt wel even wachten op het volledig aandacht hebben voor uw kinderen en luisteren naar hun verhalen. Als we dit nu weer eens gaan oppakken en eens echte keuzes gaan maken door te bedenken wat nu echt belangrijk is in ons leven en dan ook de consequenties hieruit gaan trekken door zaken echt te schrappen, dan is het ook niet meer nodig om allemaal van die vreemde dingen te bedenken om het gebrek aan aandacht te verbloemen en ja dat scheelt ook gewoon weer tijd…:)
    o.a. Ondernemer in de Zorg
    Frank.

    Reageren
    1. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Hi Frank, dank voor deze mooie aanvulling! Natuurlijk voelen kinderen het feilloos of je oprecht met ze omgaat, en werken complimenten alleen wanneer je ze geeft als je ze meent. De uitdaging zit er voor mij vooral in om er regelmatig bij stil te staan dát ik oprechte aandacht geef, en me niet laat verleiden om ‘van-alles-en-nog-wat en een 60-urige werkweek’ als excuus te gebruiken om dat te vergeten. Want, zoals je dat heel treffend beschrijft, er zijn op dat gebied nogal wat verleidingen te weerstaan…

      Reageren
  4. Elsbeth

    Hoi Heidewietska!

    Wanneer er hier stress in de tent is, hoor ik mezelf af en toe schreeuwen, toen de kids er nog niet waren had ik geen idee dat ik in staat was tot een dergelijk gebrul. Af en toe moet dat even ;-). Meestal schrikken ze daarvan en kijken ze me aan alsof ik volledig geschift ben geworden. Dan zet ik ze op hun traptree en vraag ze om na te denken waarom ik zo brulde. Ik word zelf weer kalm en ga met een grote glimlach terug naar de gang en vraag of ze begrijpen waarom ze daar zitten. Dan praten we het even uit en vraag ik ze om hun mondhoeken op te trekken van de ene oorlel naar de andere (wat ze ook braaf doen, zij het soms wat trillerig), doen we een dikke knuffel en dan is de stress weer voorbij. Ik doe dit overigens ook als het 8.20 is en ze naar school moeten. Dan komen ze maar wat later (het zijn nog kleuters, dan kan dat). Of dit goed is, geen idee! Er zijn zoveel verschillende meningen over wat wel en niet kan. Altijd rustig blijven is er in ieder geval een die bij mij niet werkt. Uitleggen en de tijd ervoor nemen wel.

    Andere oplossingen zoeken doen we altijd samen, soms hoef ik het niet eens voor te stellen (bij onze oudste). Het is ook niet altijd even makkelijk, want ja, je zal maar de hele tafel vol hebben staan met porseleinverf, bekertjes, penselen en witte theekoppen om te beschilderen en dan is het vriendinnetje ziek met wie ze dat al heeeeeel lang had afgesproken maar ze wil het ook graag NU doen. Daar krijg je dus vervroegde opvliegers van. Huilen…gelukkig zitten er 4 van die mokken in het pakket van de HEMA (leuke tip trouwens), dus madam had al bedacht dat zij dan het voorbeeld ging maken en als het vriendinnetje weer beter was dan konden ze er samen nog een maken. Weg opvlieger.

    Wat ik een heel irritant verschijnsel vind is de iPad. Hiervoor moet ik nog een plan maken. Veel stress ontstaat rondom dit apparaat. Het liefst smijt ik em uit het raam. Mijn man is echter in staat om een tweede aan te schaffen, neeeeeeeeee!!!! Hij is niet meer uit het leven van onze kids weg te denken. Mijn jongste heeft hem zelfs nu mee naar opa en oma. Dat moet dus stoppen. Dus als er een iPad-kalender van Heidewietska op de markt gebracht kan worden met schermminuutjes per kind of zo, dan zie ik hier een kans voor jou!

    Liefs,

    Elsbeth

    Reageren
    1. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Hi Elsbeth,
      Fijn je reactie, en heel openhartig! Ik krijg er direct beeld bij, vooral bij dat optrekken van die mondhoeken 😉 … En ook mooi om je te realiseren dat jouw stress vaak gewoon door je kind zal worden opgelost.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *