Geloof jij wat je ziet? Mijn Rapport voor Uiterlijk

In mijn blog van vorige week had ik het over televisiekijken, en over hoe lekker ik dat vind. Normaal doe ik het eigenlijk gedachteloos, maar omdat ik nu over mijn eigen TV-kijkgedrag had geschreven ben ik er deze week eens extra op gaan letten. Wat is dat dan, waardoor ik me er zo lekker bij voel. In mijn Rapport voor Mama heb ik teruggekregen dat ik ‘veel kijk’, maar ben ik daar eigenlijk wel zo blij mee?

Droomwereld

Wat mij altijd opnieuw verbaasd is de manier waarop we ons zo lekker ongegeneerd kunnen laten meevoeren door de clichés die je op TV krijgt voorgeschoteld, vooral in reclames. Baby’s zijn schattig, mama’s zijn mooi, papa’s stoer en sterk, meisjes zijn lief voor elkaar, jongens ondeugend. Feestjes zijn áltijd leuk en gezellig, en een mooie gelegenheid om je helemaal extra speciaal op te tutten. Iedereen ziet er dan uit om door een ringetje te halen… Dus ja, geen wonder dat mijn dochter me steevast vraagt of ze een feestjurk aan mag als we bij anderen op bezoek gaan. “Het is toch een feestje mam?” “Jij trekt toch ook wel een jurk aan, en hakken?”
Toen ik voor mijn HEidEWietsKa-site op zoek ging naar stockfoto’s van ouders en grootouders met kinderen in de leeftijd van mijn doelgroep moest ik al na een uurtje sRapport voortoppen, zo wee word je er van. Het allerbaanbrekendste materiaal dat je kunt vinden is van een super voorbeeldig, prachtig ogend gezin met een lichtbruine huidskleur. De rest van de wereld is ‘gewoon’ blank, blond, breedlachend, slank en verblindend gelukkig.
Geloof mij, ik ben niet altijd die stralende mama! In de werkelijkheid ben ik regelmatig slapeloos, gillend of onzeker, en bedenk ik ongeveer 3 keer per dag dat ik iets verkeerd gedaan moet hebben. Hoe anders loop je spuugvlekken op, gebroken nagels, modderpoten in de gang… Ik bén gewoon geen duizendpoot, maar wees nou eerlijk, wie is dat wel?

Hoe breng jij de nuance aan?

Ik heb wel eens gedacht, ik wil weten hoe je een hoofddoek schikt, en die dan een poosje dragen om te ervaren hoe het is om Moslima te zijn. Want van grote groepen doodgewone mensen in onze samenleving wordt, en niet alleen op TV, het bestaan min of meer genegeerd of ter discussie gesteld. Ik heb altijd de sterke behoefte gevoeld om mijn kinderen bij te brengen dat de maatschappij echt het allerbeste functioneert als iedereen recht heeft op een mooie plek daarin. Dat het niet gaat om hoe mooi je bent, of hoe merkvast je je kleedt, maar dat de meeste mensen wel iets mankeren of goede reden hebben om ergens ongelukkig of verdrietig over te zijn. Ik leer ze het liefst dat er heel veel schoonheid is te vinden in niet alledaagse dingen, in de manier waarop lieve mensen met elkaar omgaan, waar ze geduld voor hebben, wat ze ontroert, en waarom! En de afgelopen week konden we het daar weer eens uitgebreid over hebben. Ik ben er trots op dat HEidEWietsKa’s Rapport voor… daar zo’n mooi instrument voor is!

Heb jij mooie verhalen over hoe jouw kinderen omgaan met hun uiterlijk? En dat van anderen? Over hoe ze vinden dat bijvoorbeeld hun (groot)ouders er uitzien? Waar ze met hen over praten, en wat ze van hen leren? Over bijzondere vriendschappen met kinderen uit andere culturen? Op wie ze het liefste zouden willen lijken? Ik zou het heel leuk vinden als je jouw verhaal wilt delen in het reactieveld hieronder:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *