#durftedoen

Jaa-ha, daar zit ik dan… Een leeg document voor me, water en koffie in de buurt en dan maar ‘gewoon’ beginnen. De afgelopen maanden heb ik hele fijne hulp gehad deze blog te starten en er ontstond wekelijks in samenwerking een mooi verhaal. Nu is een nieuwe fase aangebroken en ga ik het ‘self doen’… Poeh, dat roept van alles op… 🙂 Angst; kan ik dat wel? Onzekerheid; haken mijn lezers niet massaal af wanneer mijn teksten een andere toon krijgen? Aan de andere kant voelt en ook enorm spannend en stoer. Een mooie uitdaging! Gewoon beginnen… #durftedoen!

Oei ik groei!

Kleine kinderen willen zelf loslopen, eigen kleren uitzoeken, eigen beker melk inschenken, veters strikken, alleen naar school fietsen en nog veel meer. Alles begint met een eerste keer, ze springen in het diepe en vertrouwen op een goede afloop.


Zo schattig dit filmpje, het is me altijd bijgebleven. Je ziet en voelt het gevecht met die laarzen. Een handeling waar je als volwassene niet eens meer bij stilstaat. Het kostte wilskracht, moed, lef en vaak ook veel doorzettingsvermogen om te komen tot waar je nu bent. Gefeliciteerd, dat heb je toch maar mooi bereikt! Weet je nog dat machtige overwinningsgevoel als iets dan eindelijk gelukt was…Geweldig! Dat levert zelfvertrouwen op, ik heb het gedaan! Daar groeien we van.
Als volwassene weet je eigenlijk te veel denk ik wel eens, je staat niet meer zo onbevangen tegenover al die nieuwe dingen. Je hebt meer ervaring, kan beter inschatten waar je tegenaan gaat lopen. Gewoon beginnen en doen, en dan kijken wat er gebeurt, net als een kind.

Ieder kind ontwikkeld zich natuurlijk in zijn eigen tempo, maar in het blad J/M voor ouders  van deze maand staat een ‘ultieme checklist’ met per leeftijd wat je kind in principe zelf kan. Ik vond het heel handig om eens te checken waar ik eigenlijk te veel uitdagingen uit handen neem. Het is bijvoorbeeld vaak veel sneller (en het geeft veel minder troep) als ik zelf de boterhammen smeer;-)

Hoe ga jij om met veranderingen?Rapport voor

Hoe was het ook al weer: ‘Als er ergens een deur sluit, gaat ergens anders een raam open’?
Buiten je comfortzone, thats where the magic happens. Maar het oude loslaten en het nieuwe nog niet kennen of beheersen is echt niet altijd even gemakkelijk, niet voor kleine mensen en al helemaal niet voor grote mensen! Proberen de angst los te laten en erop te vertrouwen dat het goed komt. Blijven oefenen en niet boos worden als het niet direct lukt. HEidEWietsKa’s oma zei altijd: “Met een potje geduld en heel veel oefening kom je er altijd”

Heb jij tips of verhalen over hoe je omgaat met nieuwe uitdagingen en situaties? Wat helpt jou doorzetten op moeilijke momenten? Wat helpt kinderen? Durf je kinderen zelf te laten ervaren? Ik zou het heel leuk vinden als je jouw tips of verhalen zou willen delen in het reactieveld hieronder:

8 gedachten over “#durftedoen

  1. Marca Hanegraaff

    Met 2 eigen bedrijfjes ken ik de “angst” die regelmatig weer eens even de kop op steekt. Doe ik het goed? Kan ik het wel? Vinden “ze” mijn lessen goed, leuk, hebben ze er wat aan?
    Maar die “angst” wisselt zich gelukkig af met wilskracht, zelfvertrouwen en creatieve ideeën, die toch steeds weer omhoog komen.
    De kunst is de angst te merken, te herkennen en vervolgens te erkennen. Er vriendelijke aandacht aan geven en te accepteren dat het erbij hoort. Op die manier wordt het zachter, minder zwaar en maakt het ook eerder plaats voor iets anders: mijn kracht, die er altijd is, soms een beetje verborgen, maar steeds vaker zichtbaar aanwezig!
    Ook het besef dat als ik in mezelf geloof, anderen vanzelf in mij zullen geloven, is helpend. Het werkt echt en het voelt bovendien veel fijner om in mezelf te geloven!
    En zo lost die angst toch stukje bij beetje steeds meer op, als suiker in een glaasje water: ergens in mijn systeem nog weleens aanwezig, maar niet meer overheersend en zichtbaar.
    Rest mij jou, Heidi, te complimenteren met je blog. Ik geloof in je!

    Reageren
    1. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Dank je wel Marca, voor je vertrouwen in mij. Als ”suiker in een glaasje water” Heel mooi, die woorden bewaar ik!
      Voor alle andere lezers; Marca geeft mindfulnesslessen aan kinderen en doet dat dat op zo’n lieve, bijzondere manier. Met zoveel aandacht en geduld. Beslist een aanrader voor alle kinderen (eigenlijk ook voor alle ouders) van deze tijd… Je vindt alle informatie op http://www.kidsmindfulness.nl

      Reageren
  2. Barbara van Schaik

    Dankjewel voor je lieve pb! Angst houden wij moeders en vaders altijd. maar net wat je zegt: ‘ laat het niet de overhand krijgen’ of zij nu klein of groot zijn! Heel veel succes met je Blog, ik lees het graag!
    Groeten Barbara

    Reageren
  3. Barbara van Schaik

    Het loslaten van je kinderen is 1 van de moeilijkste dingen, ik weet wel uit ervaring dat het 1 van DE belangrijkste dingen van het opvoeden is! Ik heb 2 dochters waarvan de jongste overleden is aan hersenvliesontsteking, ik hoef niet te vertellen hoe dat is, want dat begrijpt iedereen, maar hoe ga je dan verder om met je oudste dochter… Beschermen, dingen niet toe staan omdat het “eng” is?? Op 19 jarige leeftijd ging zij backpacken met haar vriendje naar Australië… Ik heb haar laten gaan met angst in mijn lijf want,… er kan van alles gebeuren!!…. Zij kwam na 8 maanden terug omdat het uit was met haar vriend… Zij was verliefd geworden op een Australieer! Na 3 weken zat zij weer in Australie…. Als ouders kan en wilde wij haar niet tegenhouden, maar het was drama!!… Met deze jongen ging het fout, ben héél blij dat de relatie over is, maar zij wilde tóch daar blijven om een studie van 4 jaar te gaan doen, ook dat vonden wij goed, zij had al een harde ervaring gehad en wij konden haar vertrouwen!… Nu bijna 4 jaar later heeft zij een geweldige vriend (een Australieer) die na haar afstuderen in December met haar terugkomt naar Nederland! Als ik het wel eens met mijn dochter over het ‘loslaten van je kinderen hebt’ zegt zij: ‘mam, je hebt het goed gedaan, ik was tóch niet te houden geweest!’ Hoe angstig je soms ook bent met je kinderen,.. In het verkeer, de eerste keer het uitgaansleven in etc….. Vertrouw ze, want je hebt ze goed voorbereidt op het leven!

    Reageren
    1. Johanna Glas

      Wow, Barbara! Dank je voor het delen. Wat ontroerend en wat een mooie uitkomst ook. Ik kan me zo voorstellen dat je uitkijkt naar hun komst in december, echt een fijn vooruitzicht!

      Reageren
      1. Barbara van Schaik

        Dankjewel voor het reageren Johanna..! Wij hebben besloten om in December naar haar afstuderen te gaan, daar verheug ik mij heel erg op! En dan met zijn allen terug! Dit soort hoogte punten maakt het leven nog zo mooi! Groeten Barbara.

        Reageren
    2. Heidi von Weiler Bericht auteur

      Lieve Barbara, heel veel dank voor je openhartige reactie! Wat jij meegemaakt hebt is volgens mij de grootste nachtmerrie van iedere moeder! Hoe dat werkelijk is kunnen andere mensen denk ik niet begrijpen… Hoe fantastisch dat je jouw angsten niet de overhand hebt laten nemen bij je andere dochter! Ik ben het met je eens; Probeer je te laten leiden door vertrouwen te hebben in je kinderen en vertrouw erop dat je een goede basis meegegeven hebt. Echt niet altijd gemakkelijk…

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *